وقتی که به بندر عباس رسیدیم پوستری از جزیره هرمز دیدیم که توجهمون رو جلب کرد. متوجه شدیم که جزیره هرمز هم به اندازه قشم جاهای دیدنی و زیبا داره. پس تصمیم گرفتیم از هزمر دیدن کنیم. از بندر عباس شناورهای زیادی هستند که به محض پر شدن به سمت هرمز حرکت می‎کنند. مساحت جزیره هرمز ۴۲ کیلومتر مربع است. به محض پیاده شدن از شناور و بیرون اسکله سه‌چرخه‌هایی هستند که مسافرانی مثل مارو با گرفتن هزینه‌ای به دور جزیره می‌گردانند. ماهم به کمک یکی از همین راننده‌ها جزیره رو گشتیم. امکان استفاده از ماشین و ون هم هست اما تجربه موتور سه چرخ جز جذابیت‌های این سفر برای ما بود.

در ابتدا از اونجایی که من اطلاعاتی راجع به آقای نادعلیان داشتم از راننده خواهش کردم مارو ببرن به موزه ایشون. از اسکله تا موزه حدودا یک کیلومتر فاصله هست. دکتر احمد نادعلیان جز متخصصین هنر محیطی هستند که چند ساله که چند ماه از سال در جزیره هرمز زندگی می‌کنند و به زنان جزیره، نقاشی با خاک رنگارنگ هرمز روی شیشه‌ رو یاد می‌دهند همین طور دانشجوهای هنر و هنرمندای زیادی برای کارگاه و کلاس به اینجا می‌آیند. وقتی پای صحبتهای ایشون نشستم فهمیدم که خونه ای که ایشون الان موزه اش کردن قبلا مرکز تجمع بزهکارا و معتادها بوده و ایشون با خریدن و بازسازی این خونه قدم بزرگی برداشتن، در و دیوار این موزه پر از رنگ و نقاشی های مختلفه. آثار هنری سوزن دوزی جنوبی، عروسک‌های کهنه جزیره و داستان‌هاش، غلتک‌های سنگی، سنگ‌های طراحی شده و آثار دیگه از اقلامی بود که توی موزه برامون دیدنی بود. جالب اینکه وقتی وارد محله قدیمی که موزه وسط اون قرار داره می‌شی می‌تونی با دنبال کردن علامت‌ها و دیوارهای رنگی به موزه برسی. هرمز بندر رنگ‌هاست در هرمز کوه‌هایی به رنگ زرد، سفید و قرمز دیده می‌شود. جالب است بدانید که خاک‌های رنگی جزیره هرمز از ویژگی‌های متمایز آن محسوب می‌شوند که باعث می‌شه گردشگرای زیادی برای دیدن این جزیره رنگین به اون سفر کنن. می‌گن بیش از ۱۰۰ رنگ می‌تونی تو جزیره ببینی.

در ادامه به سمت قلعه پرتغالی‌های هرمز حرکت کردیم که از موزه فاصله ای ۸۰۰ متری داشت. این قلعه بر خلاف قلعه پرتغالی‌های قشم خیلی کامل‌تر بود و معماری آن دوره را می‌شد دید و البته ابزار جنگی هنوز داخل محوطه قلعه وجود داشت. در کنار جاده اصلی شهر دیواره‌های قعله دیده می‌شدند توی محوطه قلعه نمای خوبی از دریا داریم حتی امکان بالا رفتن از برج های قلعه هم وجود داره.

قلعه پرتغالی‌ها

قلعه پرتغالی‎ها در شمالی‌ترین قسمت جزیره واقع شده. قلعه به شکل چند ظلعی نامنظم است. ساختمان آن بسیار محکم است و دیوارهایی به قطر ۵/۳ متر با چند برج به ارتفاع ۱۲متر دارد. در گذشته این قلعه به عنوان مقر فرماندهی نیروی دریایی پرتغال در خلیج فارس شناخته می‌شده. در این قلعه برج نگهبانی، کلیسا، زندان، سیاه چال، آب انبار، تالار سخنرانی، سربازخانه وجود دارد.  می‌گن ساعت متعلق به این قلعه به همراه ناقوس کلیسا در میدان نقش جهان اصفهان نصب شده است. در ورودی این قلعه یک بازارچه وجود دارد که صنایع دستی این منطقه را می‌فروشد. در این بازارچه می توانید آثار سوزن دوزی، نقاب های زنانه و نقاشی های روی شیشه که آثار بانوان هنرمند جزیره است را خریداری نمایید.

از اونجایی بعدازظهر رسیدیم به هرمز تصمیم گرفتیم شب رو در اقامتگاه محلی بمونیم و فردا به بقیه دیدنی‌هامون بپردازیم. شام رو زیبون که شبیه استامبولی است داشتیم قسمت جالبش اینه که در این غذا از ماهی و سیب زمینی سرخ کرده استفاده میشه.

غار نمکی

فردا صبح از محوطه شهری خارج و به تنها جاده اصلی جزیره که دور تا دور جزیره کشیده شده و جاده کرانه نام داره وارد شدیم. اولین اثر طبیعی که در ابتدای راه دیدیم غار نمکی بود. طول این غار نمکی کوچک به ۱۵ متر می‌رسد که جذابیتی برای ما که همین دیروز غار نمکی قشم رو دیدم نداشت چون اون خیلی بزرگ‌تر بود ولی رگه‌های رنگی نمک زیبایی داشت.

دره رنگین کمان

در میانه راه رسیدن به دره رنگین‌کمان در دور دست آهو‌های هرمزی رو تونستیم ببینیم که جز شانس‌های ما به حساب اومد. در این دره بیشترین رنگ رو در خاک جزیره می‌توان دید. این دره زیبا با بیش از ۷۰ طیف رنگی ساخته شده است. در قسمت جنوب غربی جزیره قراردارد. این دره و کل جزیره به بهشت زمین‌شناسا معروفه!

الهه نمک

این محوطه  فاصله کوتاهی از جاده اصلی داره برای همین باید کمی پیاده روی داشته باشیم. الهه نمک مجموعه‌ای از کوه‌های رنگی و بلورهای رنگی نمک هستش که این بلورهای رنگی به خاطر ترکیب مواد مختلف ایجاد شدن که زیبایی خاصی به اون بخشیده. از دور که به این کوه‌های زیبا نگاه می‌کنین تداعی الهه نمک را براتون داره.

دره مجسمه‌ها

برای رسیدن به دره باید مقداری از جاده خارج شویم و پیاده‌روی کنیم. در حال راه رفتن به سمت دره مجسمه‌ها شن‌های نقره‌ای زیر پامون می‌درخشیدن که این درخشش به خاطر نوعی کانی براق به نام اولیژیست هست. هر چه به انتهای راه نزدیک‌تر می‌شدیم اطرافمون اشکال زیبایی نمایان می‌شد. راه باریک و باریک‌تر شد و ما از میان این اشکال عجیب و زیبا که شبیه مجسه و تندیس می‌مونن رد شدیم و رسیدیم به آخر خط! صحنه‌ای باورنکردنی جلوی رویمان بود. پرتگاهی زیبا رو به دریای بی‌انتهای جنوب. راهنمای محلی‌مان می‌گفت دیدن غروب از این پرتگاه خیلی زیباست و معمولا گردشگرا برای دیدن آن در غروب می‌آیند. دقایقی اینجا ماندیم نوازش باد روی صورتمان و منظره زیبا روبرویمان وصف نشدنی بود و همه در خاطرمان حک شد.

معدن خاک سرخ

معدن خاک سرخ هرمز از شهرت جهانی برخوردار است. استخراج و صدور خاک سرخ جزیره هرمز یکی از مهم‌ترین منابع درآمد این جریزه است. خاک این کوه خوراکی است و مردم محلی از خاک سرخ آن به عنوان ادویه در تهیه یک غذا به نام « سوراغ » در طبخ ماهی ، نان و تهیه ترشی، مربا و سُس استفاده می‌کنند. مردم محلی این کوه را « گِلَک » می‌نامند و خاک سرخ آن را مانند نمک در تهیه انواع غذاها مصرف می‌کنند. این کوه با ارتفاع تقریبی ۲۰۰ متر در جنوب جزیره هرمز قرار گرفته و از خاک آن در صنایع سرامیک سازی و رنگ‌سازی و لوازم آرایش نیز استفاده می‌شود.

ساحل لاکپشت‌ها

جاذبه بعدی یه ساحل صخره‌ای بود که منو یاد ساحل کارتون سرندیپیتی انداخت. نمای بالای جزیره و منظره دریای روبه‌رو چشم نواز و جذابه. اگه هوا خوب باشه از بالای صخره ها می‌تونید لاک‌پشتارو توی دریا ببینید برای همین به این ساحل اسم ساحل لاکپشت‌هارو دادن.  بعد از دیدن ساحل لاکپشت‌ها  از این جزیره‌‌رنگی و زیبا خداحافظی کردیم و با اولین شناور اسکله راهی بندرعباس شدیم.